Nie musisz mieć zdania
„No i co o tym myślisz?”
„Nie wiem.”
Czekamy.
„No ale coś chyba myślisz?”
Więc dziecko zaczyna szukać odpowiedzi.
Nie dlatego, że już ją ma.
Dlatego, że właśnie dostało sygnał, że „nie wiem” nie wystarczy.
Później robimy dokładnie to samo.
Ktoś pokazuje nowy pomysł na spotkaniu.
Kilka slajdów.
Kilka liczb.
Problem, o którym słyszymy pierwszy raz.
„Co o tym sądzicie?”
I po chwili wszyscy już coś sądzą.
Bronimy.
Kwestionujemy.
Proponujemy rozwiązania.
Jakby szybkość posiadania opinii mówiła coś dobrego o jakości myślenia.
A przecież czasem najbardziej uczciwa odpowiedź brzmi:
„Jeszcze nie wiem, co o tym myślę.”
Potrzebuję więcej informacji.
Chcę zobaczyć, czego nie zauważyłam.
Muszę się nad tym zastanowić.
Może więc samodzielnego myślenia nie poznaje się po tym, że człowiek zawsze ma własne zdanie?
Tylko po tym, że wie, kiedy jeszcze go nie ma.
I nie czuje potrzeby, żeby natychmiast jakieś sobie wymyślić.
Mądrych liderów najpierw trzeba wychować…
Wiele pytań, które pojawiają się podczas tworzenia Kyre, zostaje ze mną znacznie dłużej niż sama scena w książce.
Czy dziecko powinno zawsze przestrzegać zasad?
Co właściwie znaczy przygotować je na przyszłość, której sami jeszcze nie znamy?
Czy zależy mi, żeby mój syn dużo czytał – czy raczej, żeby miał o czym myśleć, kiedy zamknie książkę?
Z takich pytań powstaje „Po drugiej stronie Wrót”.
To moje teksty o synu, technologii, decyzjach i sprawczości. Czasem zaczynają się od rozmowy z moim dzieckiem. Czasem od sytuacji, którą przeczytałam lub usłyszałam. Czasem od czegoś, co wydarzyło się podczas spotkania z dziećmi.
To mój osobisty zapis tego, czego chciałabym nauczyć syna – i czego sama nadal uczę się jako dorosła.