Historie, do których dorastamy
„Mamo, przeczytałem dzisiaj 50 stron”.
Zaczęłam się zastanawiać, ile stron ja czytałam w jego wieku.
Nie pamiętam.
Za to pamiętam „Hrabiego Monte Christo”.
I „Dumę i uprzedzenie”.
Dzisiaj widzę w tych książkach rzeczy, których wtedy pewnie nie potrafiłam nawet nazwać.
Komu można zaufać.
Jak łatwo pomylić się w ocenie człowieka.
Co robi z nami krzywda.
Jak duma potrafi zmienić to, co widzimy.
I jak trudno zmienić zdanie o kimś, kogo już raz oceniliśmy.
Wtedy śledziłam losy bohaterów.
Dzisiaj rozpoznaję w nich także nas, dorosłych.
Nasze urazy. Nietrafione oceny. Upór, z którym bronimy pierwszego wrażenia, chociaż od dawna do człowieka nie pasuje.
Nie wiem, czy te książki mnie ukształtowały.
Ale zostały.
A ja z czasem zaczęłam rozumieć je inaczej.
Kiedy piszę „Przygody Kyre”, czasem zastanawiam się, co czytelnik zabierze z tej historii dzisiaj, a co odkryje w niej dopiero za kilka lat.
Dzisiaj przygodę.
Kiedyś może lepiej zrozumie czyjąś decyzję.
Więc kiedy mój syn mówi: „50 stron”, cieszę się razem z nim.
I zastanawiam się, które historie będzie pamiętał, kiedy już dawno przestanie być dzieckiem.
A do których dopiero wtedy dorośnie.
Wiele pytań, które pojawiają się podczas tworzenia Kyre, zostaje ze mną znacznie dłużej niż sama scena w książce.
Czy dziecko powinno zawsze przestrzegać zasad?
Co właściwie znaczy przygotować je na przyszłość, której sami jeszcze nie znamy?
Czy zależy mi, żeby mój syn dużo czytał – czy raczej, żeby miał o czym myśleć, kiedy zamknie książkę?
Z takich pytań powstaje „Po drugiej stronie Wrót”.
To moje teksty o synu, technologii, decyzjach i sprawczości. Czasem zaczynają się od rozmowy z moim dzieckiem. Czasem od sytuacji, którą przeczytałam lub usłyszałam. Czasem od czegoś, co wydarzyło się podczas spotkania z dziećmi.
To mój osobisty zapis tego, czego chciałabym nauczyć syna – i czego sama nadal uczę się jako dorosła.