Nie wszystko warto robić od razu
„Kliknij tutaj.”
„Odpowiedz teraz.”
„Zostało 5 minut.”
„Potwierdź, zanim stracisz dostęp.”
Coraz częściej myślę, że jednym z najważniejszych nawyków, jakie możemy ćwiczyć, jest…
nie robić nic od razu.
Nawyki zwykle kojarzą nam się z działaniem.
Zdrowiej jeść.
Regularnie się ruszać.
Odkładać telefon.
Pisać codziennie, jeśli chce się skończyć książkę.
I rzeczywiście – ogromna część tego, co osiągamy albo czego nie osiągamy, powstaje z małych rzeczy powtarzanych wystarczająco długo.
Ale jest też inny rodzaj nawyku.
Przerwa między bodźcem a reakcją.
Nie kliknąć odruchowo.
Nie odpisać pod wpływem emocji.
Nie podać danych tylko dlatego, że ktoś stworzył poczucie pilności.
Nie uwierzyć w wiadomość tylko dlatego, że wygląda znajomo.
Cyberbezpieczeństwo jest tu świetnym przykładem.
Możemy znać zasady.
A potem przychodzi wiadomość dokładnie w chwili, kiedy się spieszymy.
I wtedy często nie wygrywa wiedza.
Wygrywa nawyk.
Dlatego coraz bardziej podoba mi się myśl, że możemy ćwiczyć nie tylko to, co robimy automatycznie.
Możemy też ćwiczyć moment, w którym automat się zatrzymuje.
Najpierw sekunda.
Potem pytanie: „Czy na pewno chcę zrobić następny ruch?”
Czasem najlepszym nawykiem jest ten, który nie pozwala nam reagować automatycznie.
Wiele pytań, które pojawiają się podczas tworzenia Kyre, zostaje ze mną znacznie dłużej niż sama scena w książce.
Czy dziecko powinno zawsze przestrzegać zasad?
Co właściwie znaczy przygotować je na przyszłość, której sami jeszcze nie znamy?
Czy zależy mi, żeby mój syn dużo czytał – czy raczej, żeby miał o czym myśleć, kiedy zamknie książkę?
Z takich pytań powstaje „Po drugiej stronie Wrót”.
To moje teksty o synu, technologii, decyzjach i sprawczości. Czasem zaczynają się od rozmowy z moim dzieckiem. Czasem od sytuacji, którą przeczytałam lub usłyszałam. Czasem od czegoś, co wydarzyło się podczas spotkania z dziećmi.
To mój osobisty zapis tego, czego chciałabym nauczyć syna – i czego sama nadal uczę się jako dorosła.