Opinia to jeszcze nie wyrok
„On jest beznadziejny.”
Kilka sekund.
Tyle zajęło ostatnio mojemu synowi wydanie opinii o człowieku, z którym nawet nie rozmawiał.
Zapytałam:
„A gdybyś był sędzią?”
Spojrzał na mnie.
„Przychodzi jedna osoba. Opowiada ci swoją wersję. Wysłuchujesz jej i wydajesz wyrok?”
„No nie.”
„Dlaczego?”
„Musiałbym wysłuchać drugiej.”
I właściwie na tym mogliśmy skończyć.
Tylko że pomyślałam, jak często jako dorośli robimy dokładnie to, czego nie zaakceptowalibyśmy od sędziego.
Czytamy jeden fragment wypowiedzi.
Słyszymy czyjąś wersję konfliktu.
Widzimy jedną decyzję.
Poznajemy pomysł w trzech zdaniach.
I już wiemy.
Dobry albo zły.
Mądry albo głupi.
Jestem za albo przeciw.
Tymczasem sędzia nie szuka odpowiedzi na pytanie:
„Co pomyślałem jako pierwsze?”
Interesuje go kontekst.
Pyta, czego jeszcze nie wie.
Słucha różnych stron.
Oddziela fakt od interpretacji.
Dopiero później wydaje werdykt.
Nie chodzi o to, żeby nie mieć własnego zdania.
Chodzi o coś trudniejszego.
Umieć zauważyć moment, w którym mamy już opinię, ale jeszcze wiemy za mało, żeby “wydać wyrok”.
Mądrych liderów najpierw trzeba wychować…
Wiele pytań, które pojawiają się podczas tworzenia Kyre, zostaje ze mną znacznie dłużej niż sama scena w książce.
Czy dziecko powinno zawsze przestrzegać zasad?
Wiele pytań, które pojawiają się podczas tworzenia Kyre, zostaje ze mną znacznie dłużej niż sama scena w książce.
Czy dziecko powinno zawsze przestrzegać zasad?
Co właściwie znaczy przygotować je na przyszłość, której sami jeszcze nie znamy?
Czy zależy mi, żeby mój syn dużo czytał – czy raczej, żeby miał o czym myśleć, kiedy zamknie książkę?
Z takich pytań powstaje „Po drugiej stronie Wrót”.
To moje teksty o synu, technologii, decyzjach i sprawczości. Czasem zaczynają się od rozmowy z moim dzieckiem. Czasem od sytuacji, którą przeczytałam lub usłyszałam. Czasem od czegoś, co wydarzyło się podczas spotkania z dziećmi.
To mój osobisty zapis tego, czego chciałabym nauczyć syna – i czego sama nadal uczę się jako dorosła.